Column Judith: Snel verzorgd

Twee-en-negentig is ze. Ze woont al een jaar of zes in ons verpleeghuis. Ze heeft het goed naar haar zin en maakt graag een praatje. Hulp aannemen vindt ze lastig. Je moet zelf doen wat je zelf kunt, is haar motto.
Helaas is haar dat vandaag duur komen te staan. Ze wilde zelf haar pyjama aantrekken en verloor haar evenwicht. De collega’s van de afdeling snelden toe toen ze haar hoorden roepen. Daar lag ze. Voorovergevallen met haar hoofd op haar alarmknop in een plasje bloed. Een flinke jaap boven haar wenkbrauw heeft het haar opgeleverd. Haar in allerijl toegesnelde dochter en haar man zijn inmiddels ook gearriveerd. Samen met de arts beoordeel ik de wond en we besluiten te lijmen in plaats van te hechten.
Terwijl ik de wond schoonmaak, kletsen we wat. Ze heeft in Limburg gewoond, vlakbij mijn geboortedorp. We wisselen ervaringen uit over de pracht van het Heuvelland en het Mergelland en de mooie wandelingen die je er kunt maken.
De wond is snel verzorgd en ik ruim alles weer op. ‘Het is toch maar goed dat dit vandaag is gebeurd en niet vorige week’, zegt ze uit het niets. ‘Toen was mijn dochter nog op vakantie.
’Dochter, arts en ik kijken elkaar lachend aan…het is maar wat je een voordeel noemt, haha.