Het gevoel ‘blij maken met een dode mus’ overheerst in theaters en bij artiesten

Het mag weer: de theaterzalen mogen weer open, maar maximaal gevuld met een derde van de capaciteit; dat is een van de versoepelingen die minister-president Mark Rutte tijdens de persconferentie van dinsdag 25 januari bekendmaakte. Voor veel theaters en artiesten geeft deze versoepeling het gevoel van ‘blij maken met een dode mus’; dat overheerst ook bij Maurice Peters, beheerder van het Vestzaktheater.

Redacteur: Emmy Grit

“Het klinkt mooi dat we weer open mogen, en dat is het zeker voor de verenigingen die gehuisvest zijn in het Vestzaktheater. Zij mogen weer repeteren en er mag weer vergaderd worden, maar omdat de meesten tot 22.00 uur repeteren of vergaderen, blijft er geen tijd over om nog na te borrelen in de foyer”, aldus Maurice. Voor de artiesten die gepland staan in het Vestzaktheater is het een heel ander verhaal. Hij vervolgt: “Als artiesten geboekt worden, dan zit daar een prijskaartje aan en prijstechnisch is het niet uitvoerbaar als we maximaal tachtig bezoekers in de zaal hebben zitten. En bovendien, het is voor de artiest ook niet eens gezellig als het publiek ver van elkaar afzit; dat hebben we vorig jaar gemerkt toen een van de artiesten twee optredens op een avond gaf.” De vaste kienavonden die wekelijks in het Vestzaktheater worden gehouden, kunnen voorlopig met deze versoepeling ook nog niet doorgaan. “Ook dan mogen er maximaal maar tachtig mensen binnen en dat is niet rendabel.”

Optredens en voorstellingen
Maurice hoopt dat de optredens die vanaf maart op het programma staan, door kunnen gaan en dat alle optredens die de afgelopen maanden zijn geannuleerd, weer ingepland kunnen worden. “De gekochte kaartjes blijven natuurlijk geldig en mocht de voorstelling verplaatst worden naar een datum waarop het niet schikt voor de bezoeker die een kaartje had gekocht voor een geannuleerde voorstelling, dan zoeken we samen naar een passende oplossing”, aldus de beheerder.

Artiesten
Voor Nancy van Heeswijk, een van de lokale artiesten in Son en Breugel, is de versoepeling een hard gelag. Zij en haar partner Franc Speetjens worden hard getroffen door deze crisis. Voor hen geldt dat ze alles kwijt zijn nu ze al twee jaar geen inkomsten meer hebben. “Iets is beter dan niets, maar het is nog steeds veel te weinig. En vooral dat er geen argumenten voor bestaan, is het meest kwalijke”, aldus Nancy. Festivals, tentfeesten, modeshows en alle andere werkzaamheden die behoren bij het werk van Franc liggen nog steeds stil. Nancy: “Dat valt allemaal onder evenementen, en die hebben nog geen groen licht. Zijn agenda is daarom nog steeds leeg.”

Creatief denken
De optredens met de bekende typetjes die Nancy normaliter laat zien bij bedrijfsfeesten, bruiloften of elders op locatie, mogen nog steeds niet geboekt worden omdat er nog niet zo veel mensen bijeen mogen zijn. Maar ook de horecaboekingen blijven nog uit. “Horecaondernemers lijken op dit moment nog niet veel te durven, wellicht vanwege de langdurig gemiste inkomsten. Maar ook de regel dat iedereen moet blijven zitten, werkt niet in ons voordeel. Ik heb hier en daar wel een klein optreden in zorginstellingen, waar ik ontzettend blij mee ben, maar qua werk is het te weinig”, licht ze toe. Door creatief te denken, ziet Nancy wel mogelijkheden: “Ik zou als een van mijn vele typetjes aan de deur QR-codes kunnen scannen om het luchtiger te maken. Maar op een begrafenis zingen of tijdens een diner is ook mogelijk binnen de geldende maatregelen.” Toch blijft ze positief en wil ze graag samen met horecaondernemers om de tafel om in oplossingen te denken. “Er is echt wel meer mogelijk, maar dan moet een horecaondernemer wel uit de voeten kunnen met alleen maar zittend publiek en alle andere maatregelen.”

Concept
Op dit moment vermaken Nancy en Franc zich door belangeloos mee te werken aan Muziekcafé Brabant. “Met werkloze technici hebben we een online stream-café opgezet waar werkloze artiesten mogen optreden. Het concept is erg goed aangeslagen en trok meteen veel kijkers. Helaas gaan donaties of sponsoring voor onze inzet nog niet zo hard, terwijl er al veel uren inzitten en men er duidelijk plezier aan beleeft. Toch hebben we ons ermee vermaakt, hebben kunnen netwerken, en met name het gevoel gehad alsof we aan het werk waren”, sluit ze af.