Wil (77) en Anne-Marie (71) Glazenborg-Kropman zijn op 20 februari 50 jaar getrouwd

Son en Breugel - Wil is geboren in Eindhoven. Na het behalen van zijn Mulodiploma ging hij naar de Zeevaartschool. Bij nader inzien leek het toch geen goed idee op zee te gaan werken: slechte verdiensten en lang weg. Hij besloot bij Philips te gaan werken op de afdeling Professionele Service. Naast zijn werk heeft hij in de avonduren zijn HBS- en HTS-diploma gehaald en zijn doctoraal op de Erasmus Universiteit; totaal 15 jaar avondstudie!

Redactie: Corry van Asseldonk
Foto: Wil Feijen

Anne-Marie, ook in Eindhoven geboren, verhuisde naar Brussel toen ze vijf jaar oud was vanwege het werk van haar vader. Helaas overleed haar vader twee jaar later en kwam haar moeder met zes kinderen naar Son. Anne-Marie kwam op de basisschool van de Zusters van Liefde terecht, waar nu hotel La Sonnerie gevestigd is. 

“Ik heb Anne-Marie leren kennen”, begint Wil zijn verhaal, “ via een collega bij Philips. Die vertelde mij dat er in een bloemenwinkel een hele knappe meid werkt, die ik misschien wel zou kunnen versieren. Ik had gewed om een kratje bier dat me dat ging lukken.” “In het begin van onze verkeringstijd was het nog een beetje twijfelachtig”, gaat Anne-Marie verder. “Ongeveer twee jaar later belde Wil me op een maandag op en vroeg of ik iets te doen had, en ik zei nee. Dan kom ik zo bij jou want we hebben een afspraak om 12.00 uur op het gemeentehuis, zei Wil. Ik had nog niks in de gaten. Eenmaal op het gemeentehuis aangekomen, vroeg ik wat we hier eigenlijk doen. Trouwen, zei Wil. De gemeenteambtenaar zag wel dat ik twijfelde, waarop hij vroeg waarom we zo snel wilden trouwen. Wil antwoordde dat hij zwanger van een huis was. en als je niet getrouwd was, je niet in aanmerking kwam voor een huis. Dus getrouwd… Ieder ging weer naar zijn ouders thuis en de volgende dag weer werken. Twee weken later hadden we een huis. Met tweedehands meubeltjes, een beetje uitzet, twee katten en een hond zijn we begonnen”, lacht Anne-Marie. Drie jaar later is oudste zoon Tommy geboren, drie jaar daarna Freek.

Na vier jaar bij Philips gewerkt te hebben, is Wil bij verschillende grote bedrijven gaan werken, zoals bij Stork Brabant en Nedschroef in Helmond. Voor zijn werk was hij vaak in het buitenland. Hij werkte in de logistieke dienstverlening in onderdelen voor de automobielindustrie. Ook heeft hij diverse bedrijven mee opgestart. Anne-Marie is altijd met hem meegegaan. Wil had een hekel aan hotels, hij had liever een huis. Ze hebben veel gereisd en veel van de wereld gezien. Het waren bijna altijd vakantielanden: Portugal, Mexico, Spanje en Zuid-Afrika. Tommy is niet altijd meegegaan, omdat hij in Groningen studeerde, Freek wel, totdat hij in Maastricht ging studeren. “En als je dan ergens woonde voor een langere tijd, komen kinderen, vrienden en familie ook graag logeren. We hebben er een hele lieve Mexicaanse schoondochter aan overgehouden”, lacht Anne-Marie.

Een zwarte bladzijde in het leven van Wil en Anne-Marie is dat hun oudste zoon Tommy in 2004 op 28-jarige leeftijd is verongelukt op de A50. Ze hebben nog heel goed contact met zijn vriendin en haar dochter. Ook komen er nog steeds vrienden op de verjaardag van Tommy. 

Wil is op 62-jarige leeftijd nog een eigen bedrijf begonnen, maar is vorig jaar gestopt met werken. Ze genieten samen van het leven. Ze zijn veel op de golfbaan te vinden. Wil gaat elke zondag zwemmen met zijn twee kleinkinderen. Hij doet aan fitness, leest graag en fotograferen is zijn hobby. De hobby’s van Anne-Marie zijn: haar man verwennen met eten, de huisdieren, wandelen en haar kleinkinderen van 9 en 13 jaar die op loopafstand wonen en bijna elke dag even binnenwippen.

“We hebben onze trouwdag nooit echt gevierd. Ik heb één keer, toen we twaalf en een half jaar getrouwd waren, een bloemetje thuisbezorgd gekregen van Wil, en dat moest ik nog zelf betalen ook”, lacht Anne-Marie, “maar we zullen het dit keer wel met de kinderen, kleinkinderen en wat vrienden vieren.” “Trouwen en scheiden kost geld”, grapt Wil. “Eerlijkheid, openheid en samen blijven communiceren, dat is ons motto”, sluit het bruidspaar af.