In Asturië tikt de klok net iets langzamer

Sommige vakanties vergeet je niet zo snel. Voor mij was dat Asturië (Asturias in het Spaans), een regio aan de noordkust van Spanje. Niet alleen vanwege de indrukwekkende natuur, maar vooral omdat ik er ontdekte hoe anders het leven ook kan zijn. Deze relatief onbekende streek wordt ook wel ‘Het Groene Noorden’ genoemd. Waar grote delen van Spanje droog en warm zijn, vind je hier juist uitgestrekte bossen, ruige berglandschappen, idyllische stranden en authentieke vissersdorpen.

Wie met de auto richting Noord-Spanje rijdt, merkt dat het dagelijks leven langzaam van je afglijdt. Na de Belgische grens begint het vakantiegevoel voorzichtig te groeien en zodra Parijs achter je ligt, verandert het landschap zichtbaar. De uitgestrekte Franse wegen maken uiteindelijk plaats voor de groene heuvels van Noord-Spanje. Alleen die reis is al een belevenis.

Onze bestemming was Asturië, een van de zeventien autonome regio’s van Spanje, en ligt in het noordwesten van het land, tussen het Cantabrisch Gebergte en de Cantabrische Zee, tussen de regio’s Galicië en Cantabrië. Wij verbleven in Barro, op slechts enkele minuten lopen van het strand. Geen drukke badplaatsen of overvolle boulevards, maar kleine baaien, steile kliffen en verscholen strandjes die je soms alleen via smalle wandelpaden bereikt. Juist dat maakt deze streek zo bijzonder.

Wat ons vrijwel direct opviel, was het levensritme van de inwoners. Rond twee uur ‘s middags sluiten winkels, bedrijven en zelfs veel openbare voorzieningen hun deuren. Niet omdat men eerder naar huis wil, maar omdat lunchen een belangrijk onderdeel van de dag is. Families en collega’s schuiven uitgebreid aan in restaurants of cafés om samen te eten en bij te praten.

Waar wij in Nederland vaak snel een boterham achter het bureau eten, neemt men hier echt de tijd voor elkaar. Rond half vijf komt alles weer tot leven en wordt er gewerkt tot ongeveer acht uur. Pas daarna openen de restaurants opnieuw hun deuren voor het diner. Voor Nederlandse begrippen is acht uur ’s avonds laat om te eten, maar na een paar dagen merkten wij dat het eigenlijk verrassend goed past bij het ontspannen tempo waarin de dagen verlopen.

Je merkt dat tijd daar niet alleen wordt gebruikt om te werken, maar vooral om samen te leven

Ook de sociale omgang is anders. Tijdens gesprekken met inwoners hoorden we dat mensen zelden hun vrienden thuis uitnodigen. Directe familie komt over de vloer, maar met vrienden spreek je af in een café, ciderhuis of in een restaurant. Het sociale leven speelt zich buiten af, op terrassen en pleinen waar jong en oud elkaar ontmoeten. Zelfs kleine kinderen zijn hier gewend tot laat buiten te spelen en niet vroeg naar bed te gaan.

Tijdens onze reis bezochten we verschillende bijzondere plekken zoals Cangas de Onís. Dit historische stadje was ooit de eerste hoofdstad van het christelijke Spanje. Midden in het dorp ligt de beroemde Romeinse brug, waaraan het Cruz de la Victoria hangt. Dit Overwinningskruis is hét symbool van Asturië en herinnert aan koning Pelayo, die hier de basis legde voor de Reconquista. De brug, de rivier en de omliggende bergen vormen samen een plaatje dat je niet snel vergeet.

Vanuit Cangas de Onís reden we verder naar Covadonga, misschien wel de meest bijzondere plek van Asturië. Hoog in de bergen ligt de heilige grot, waar volgens de overlevering koning Pelayo bescherming vond tijdens de strijd tegen de Moren. In de grot bevindt zich een kapel met het graf van Pelayo en een klein kerkje dat letterlijk tegen de rotsen is gebouwd. Even verderop liggen de beroemde meren van Covadonga, midden in het nationaal park Picos de Europa. De combinatie van steile bergwanden, groene alpenweiden en grazende koeien maakt het landschap haast onwerkelijk.

Een heel ander natuurverschijnsel vonden we langs de kust bij de Bufones de Pría. Hier perst de Atlantische Oceaan zich met enorme kracht door smalle spleten in de kalkstenen kliffen. Bij stevige golfslag spuit het zeewater metershoog de lucht in, alsof de rotsen zelf staan te blazen. Het bulderende geluid en de opspattende waterkolommen maken diepe indruk.

Naast alle natuur maakten ook de streekgerechten indruk. Natuurlijk proefden we de beroemde ‘fabada Asturiana’, een stevige bonenschotel met onder andere chorizo en bloedworst, die al generaties lang hét gerecht van Asturië is. Zo ook een portie ‘percebes’, beter bekend als eendenmosselen of eendenmosselpokken. Deze bijzondere schaaldiertjes groeien op rotsen waar de oceaan met volle kracht op beukt en worden daarom met gevaar voor eigen leven geoogst. De smaak is puur zee; bijzonder en absoluut een ervaring op zich. Het is echter wel een dure delicatesse.

Verder staat deze regio in heel Spanje bekend om haar ‘sidra natural’ (cider). In vrijwel ieder dorp vind je een sidrería, waar de cider volgens eeuwenoude traditie wordt geschonken. Daarbij wordt de fles hoog boven het hoofd gehouden, terwijl het glas laag bij de knie wordt vastgehouden. De cider valt zo van grote hoogte in het glas, waardoor hij extra zuurstof krijgt en zijn frisse smaak beter tot zijn recht komt. Het inschenken is bijna een kleine voorstelling op zich en laat zien hoe trots de Asturiërs zijn op hun streekproduct.

Asturië voelt als een stukje Spanje waar tradities, natuur en rust nog altijd hand in hand gaan

Wat Asturië uiteindelijk zo bijzonder maakt, is dat het voelt alsof de tijd er minder belangrijk is. Mensen lijken minder gehaast, genieten zichtbaar van het moment en koesteren hun tradities. Misschien is dat wel de grootste rijkdom van deze streek. Na onze terugreis beseften we dat we niet alleen een prachtige vakantiebestemming hadden ontdekt, maar ook een andere manier van leven hadden leren kennen. Een manier waarbij aandacht voor elkaar minstens zo belangrijk is als de klok. En misschien is dat wel het mooiste souvenir dat we uit Asturië mee naar huis hebben genomen.

Ferrie Smits