Column Luc: Groene vingers

Son en Breugel - Met enige jaloezie kijk ik naar mensen met groene vingers. Vingers die liefdevol over plantjes gaan, ze bijna strelen, zodat ze welhaast móéten bloeien! Mensen wier vingers dorre akkers groen doen kleuren, de aarde leven laten voortbrengen, en zo de wereld mooier maken. En van voedsel voorzien.

Mijn vingers kunnen alleen dansen over het toetsenbord van een computer, letter na letter typen op lege, virtuele vellen, woorden aaneenrijgend tot zinnen, zinnen tot alinea’s alinea’s tot, nu ja, een column in dit geval. Klagen wil ik dus absoluut niet over mijn vingers, ze brengen woorden tot leven, maar geen planten. De weinige planten die ik ooit in huis haalden, leefden niet lang, moet ik bekennen. Zoiets simpels als water geven schoot erbij in, het ontschoot me gewoon. Zelfs cactussen hadden het moeilijk bij mij, tot mijn lief zich over hen ontfermde, en ze zowaar tot bloei kwamen.

Een mens moet zijn beperkingen kennen, het wil nog niet zeggen dat je je daar dan ook aan moet houden. Het was reden om me niet met de tuin te bemoeien, om mijn vrouw daar haar gang te laten gaan. Maar het is ook mijn tuin, en als het zonnetje schijnt, vind ik het ook fijn om in de tuin bezig te zijn. Zeker nu we bezig zijn onze tuin vogelvriendelijker te maken, eigenlijk is dat al gebeurd. Het grote werk, om meer plekken te creëren waar vogels zich thuis kunnen voelen, hebben we samen met een tuinvrouw al gedaan. Ook ik stak mijn handen uit mijn mouwen, ook ik heb in de aarde gewroet. Nu het voorwerk gedaan is, is het belangrijk alles op en top in orde te houden. En al is het meer de liefhebberij van die schat van mij, ik begin het zowaar steeds leuker te vinden. Zolang de zon schijnt, tenminste.

Goed gereedschap is het halve werk. Een schoffel, een schop, een hark, dat soort dingen hebben we allemaal. Eén ding ontbrak nog: goede handschoenen. Zo stond ik te kijken voor een rek met een scala aan keuzemogelijkheden. Alle kleuren, en maten die me niets zeiden. De oplossing was eenvoudig: gewoon proberen. De kleur, eventueel een patroon of figuurtjes erop, de keuze was reuze. Of eigenlijk ook weer niet. Ineens zag ik het, in een oogwenk was de keuze gemaakt: de groene!

Soms moet je de natuur een handje helpen. Als ik mijn groene tuinhandschoenen aandoe, kan ik eindelijk met recht zeggen: ik heb groene vingers!