Logo mooisonenbreugel.nl
   | Fotonummer: 1a6490
Foto:
Lezerspodium

Lezerspodium: Zorg voor elkaar

Son en Breugel - Het gebeurde op donderdag 16 januari om half zes. Niet meer zo druk in het dorp, de markt liep ten einde. Met een portie warme kibbeling in mijn tas fietste ik naar de Rabobank om geld te pinnen. 'Mag ik u iets vragen mevrouw', vroeg een oude dame achter een rollator. 'Natuurlijk, wat kan ik voor u doen?'

Er volgde een warrig verhaal, waarbij snel bleek dat mevrouw letterlijk en figuurlijk de weg kwijt was. Ze zou iemand ontmoeten in een restaurant, wist haar naam niet noch haar eigen naam, wist niet waar ze woonde. 'O ja, in Eindhoven', klonk het toen. 'Ik ben met mijn eigen auto gekomen'. Dat leek me niet mogelijk.

We liepen samen naar de Nieuwstraat om het restaurant te vinden waar ze zei afgesproken te hebben. Het was inmiddels tien voor zes, maar ook het Sons Bakhuys kwam haar niet bekend voor. Alhoewel dat om zes uur sloot, mocht mevrouw daar blijven tot ik met de auto terug zou komen om zo mogelijk haar naar huis te brengen. De dames van het Bakhuys waren lief en efficiënt. En bleven bij haar. Eenmaal terug, met de auto voor de deur, belden we het telefoonnummer dat om haar hals hing. Voicemail, boodschap ingesproken.

In de rollator geen tas, op een – lege – portemonnee na, geen identificatie. Wel, naar later bleek, een oud pasje van het Catharinaziekenhuis. Daarop een adres, ja in Eindhoven, dat door de door ons gebelde politie werd geverifieerd. Mevrouw had daar gewoond, jaren terug. Inmiddels woonde er een Iraanse man. De politie meldde te komen, maar omdat mevrouw niet ingeschreven stond in Son en Breugel, was haar adres niet te achterhalen. Inmiddels wist mevrouw haar meisjesnaam.

Het was inmiddels zeven uur. En ja, toen kwam er gelukkig een reactie op onze herhaalde telefoontjes naar het mobiele nummer dat om mevrouws hals hing. Een kwartiertje later werd mevrouw opgehaald door haar zoon. Wat een blijdschap! De politie hoefde niet meer te komen, we gingen allemaal naar huis.

Mevrouw bleek zelfstandig in Cederstaete te wonen, maar wel naar de dagopvang in Berkenstaete te gaan. Lange wachtlijsten, geen plaats voor opname, een gevaar voor zichzelf, hetzelfde beeld dat zich overal in ons land voordoet, bleek de volgende morgen toen ik in Berkenstaete ging navragen of mevrouw daar bekend is. Even later reed ik in mijn autootje terug naar huis over de Nieuwstraat. Wat schetst mijn verbazing toen ik daar mevrouw weer achter haar rollator zag lopen? Zonder dat iemand haar begeleidde?

Wat is het bijzondere in dit verhaal?
Er zijn omstandigheden waar je niets aan kunt veranderen. Alleen de hoop en het geduld blijven houden dat zich in de naaste toekomst een oplossing voordoet. Maar het is wel bijzonder dat twee vrouwen, die moe na een hele dag werken in hun winkel en restaurant, het vanzelfsprekend vonden om uit te zoeken wie deze mevrouw was en waar ze woonde. Het zal niet de eerste keer zijn geweest, dat een verward iemand de weg kwijt was. Hoe mooi is het dan dat je in een dorp woont waar mensen écht oog voor elkaar hebben. Ik hoop dat onze gemeenteraad wil helpen meedenken aan oplossingen.

Yvonne Mulder
Son en Breugel

Meer berichten
 
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=6037618&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooisonenbreugel.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=569" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>