Helden van de berg - Alpe d’HuZes door vrijwilligersogen

Son en Breugel - Elk jaar fietsen, rennen of wandelen mensen naar de top van de Franse berg Alpe d’Huez om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Vorige maand brachten we het bijzondere verhaal van vrijwilliger Leendert Roos die naast het inzamelen van geld voor het KWF zich ook wilde inzetten als chauffeur. De volledige karavaan voor deze enorme goededoelenactie bestond dit jaar namelijk uit maar liefst 38 volle vrachtwagens aan goederen. Hieronder het indrukwekkende dagboek van trucker Leendert als één van die 38 helden.

Donderdag 28 mei
Vandaag mag ik in Ter Aar het glazen huis voor Radio10 ophalen om ons aansluitend te verzamelen bij restaurant De Wildenberg in Weert. Na heerlijk te hebben gegeten ontvangen we als Team Logistiek onze 38 KWF kledingsetjes.

Vrijdag 29 mei
De rit naar Frankrijk gaat van start en vele mensen langs de weg zwaaien ons uit; imposant en een heerlijk gevoel dat zo velen meeleven. Mijn 1e internationale kilometers verdwijnen onder mijn imposante DAF-wielen als ik de beruchte muur bij Luik opkruip. De dag eindigt probleemloos bij de truckstop in Uchizy (F).

Zaterdag 30 mei
Om 6.00 uur vervolgen we onze rit en eenmaal aan de voet van de imposante Alpe d’Huez parkeren we onze karavaan in het dorpje Bourg d’Oisans. Na een kleine pauze zet de Gendarmerie alles af en komen hele hordes dorpsbewoners ons aanmoedigen langs de weg als we de slotklim inzetten. 14 km lang, 21 bochten en in elke bocht staan mensen te klappen, juichen, fotograferen en te filmen. Al toeterend en met lichtsignalen zwaaien we terug met kippenvel op onze armen; nu begint het evenement écht!

Op 1.880 meter hoogte parkeren we de wagens op het plein in het zonnetje. Trots, want het is me gelukt om notabene de vrachtwagen van mijn aan kanker overleden collega Cis bovenop de Alpe te parkeren! Zijn fotolijst prijkt midden op het dashboard.

Team Logistiek werkt, beukt, sjort en tilt met vereende krachten en zonder morren om vanuit een ogenschijnlijke chaos in één dag een compleet evenement uit de grond te stampen.

Zondag 31 mei
Ik open eerst mijn ogen en aansluitend de truckgordijnen; een schitterende berg met besneeuwde toppen. Zo wil ik iedere dag wel wakker worden.

We gaan verder met het opbouwen van al onze materialen tegen de flanken van deze alpenreus; aggregaten, tenten, opleggers, dranghekken, foodcourts, WiFi-netwerk, etc. Ik rij mijn vrachtwagen naar het plein om het glazen huis eraf te laden. Voor ik goed en wel stil sta wordt ik al begroet door een bekende van Cis; een traan, een omhelzing en we praten, want hij is zo blij om de truck van z’n maat hier te zien. We maken foto’s en houden als broeders heel de week contact met elkaar.

De avond valt en Team Logistiek sluit passend af met een bbq, een dj en een goede Franse borrel.

Maandag 1 juni
Na opnieuw een dag buffelen ontmoet ik in de avond de zusjes van Cis (overleden VDL-chauffeur van m’n DAF-truck); een knuffel en opnieuw vloeien er tranen. Ze zijn dankbaar dat ik de vrachtwagen naar boven heb gereden en samen klimmen ze de cabine in. Een mooi moment als ze elkaar omhelzen en niet meer los laten. Vervolgens toeteren ze met de luchthoorns. Heel Alpe d’Huez is weer wakker, maar zo was Cis ook: iedereen laten schrikken met die claxon.

Woensdag 3 juni
De dag waarop het voor alle vrijwilligers gaat gebeuren; we mogen vandaag fietsend of lopend de berg op. Ik kies voor de laatste optie en met een flinke pas begin ik aan mijn missie. De klim is 14 km lang met gemiddelde 8% stijging; we lopen lekker door en de sfeer zit er goed in, maar dan plots die man met de hamer. Het stemmetje in mijn hoofd zegt "Stop gewoon, waarom doe je dit? Je bent al gesloopt van al die dagen kneiterhard beulen!”.

In de verte hoor ik de muziek van de Nederlandse bocht 7, maar ik loop verdwaasd op m’n tandvlees. Drie namen prijken er op m’n kentekenplaten: Thijs, Cis en Otto. Dit zijn de mannen voor wie ik deelneem. Zij kunnen nooit meer lopen, ik nog wel. Ik sta op en hervat mijn klim. Emotioneel liep ik helemaal leeg aan de finish en werd ik liefdevol opgevangen door een vrouw uit ons team. Een breekpunt en moment waarop alles eruit vloeide wat ik al die tijd met me meedroeg.

Donderdag 4 juni
Het moment is daar… de dag van Alpe d’HuZes. We verkopen echte truckersgehaktballen in onze verkooptent en de opbrengst van ruim € 4.000- gaat naar het goede KWF-doel.

Om 17.30 uur dalen we in de vrachtwagen af richting start om in de stromende regen af te breken. We beuken door want alles moet nog opgeruimd worden. Onderkoelde fietsers worden behandeld, ambulances rijden af en aan.

Om 23.00 uur stoppen we en rijden we weer naar boven, alles in de bochten wordt ingeladen. Die avond lig ik rillend in de DAF-truck met standkachel op standje 10 om weer op te warmen en rozig in slaap te sukkelen.

Vrijdag 5 juni
We staan vroeg op en breken het hele evenement af. De Radio10 Ochtendshow met Gordon, Froukje de Both en Hannelore Zwitserlood doen nog verslag vanuit hun glazen huis. Als chauffeur van dit glazen huis besluiten ze naar buiten te komen voor een foto. Gordon en Froukje geven mij nog specifiek mee: "Kom alsjeblief volgend jaar weer het glazen huis brengen!".

Uit alle hoeken komen vrijwilligers helpen; echt ongelofelijk dat we allemaal ons eigen dagelijks werk hebben, hier aan elkaar gelinkt zijn en toch functioneren als één geoliede machine. Team Logistiek rocks!

Zaterdag 6 juni
Ik open voor de laatste keer mijn cabinegordijnen op de Alpe als de zon probeert om boven de berg uit te komen. Een weemoedig gevoel bekruipt me, maar is dit werkelijk de laatste keer? Men sprak altijd tegen me over een Alpe d’HuZes-virus dat je niet loslaat. Het is lastig uitleggen, het gevoel op die magische berg, wat het teweegbrengt in dat koppie… Ik heb vermoedelijk het virus al te pakken.

Zoveel bijzondere ontmoetingen met mooie mensen met ieder z’n eigen vaak tragische verhaal. Het verhaal dat de berg omhoog gedragen wordt in saamhorigheid en met één helder doel.

We rijden rond 11.00 uur voor het laatst naar beneden met adembenemende vergezichten en mensen langs de weg. Opgeruimd staat netjes, Team Logistiek vertrekt einde 2026-evenement.

Zondag 7 juni
Na een kort nachtje halverwege ergens in Frankrijk rijden we om 5.00 uur weer weg; home sweet home. De laatste stop in Sprimont, en hier nemen we als team afscheid van elkaar. Mensen die 8 dagen geleden vreemden waren voor elkaar hebben vriendschappen gesloten.

Bij thuiskomst in de De Bontstraat wordt ik luid onthaald door mijn gezin en de buren. Wat fijn om mijn vrouw Simone en onze drie kids weer te kunnen zien…nog nooit waren we fysiek zo lang van elkaar gescheiden. Ik maak bewust een diepe buiging naar mijn Simone, kersvers toegetreden tot de gemeenteraad in ons heerlijke dorp.