We gaan op vakantie en we gaan naar… de Lot. Voor de hand liggend? Nee. Verrassende plek? Ja!

Frankrijk is als vakantieland nog steeds immens populair. Het is een prachtig land met wisselende natuur per departement. De mooiste regio’s? Dat is persoonlijk. De keuze is reuze, want Frankrijk biedt alles: krijtrotsen, oceaan, zee, kloven, grotten, rivieren en beekjes, lavendel- en zonnebloemvelden, pittoreske dorpjes en indrukwekkende steden én geschiedenis.
Wij kozen dit jaar voor de Lot. We kenden het gebied nog niet goed en lieten ons verrassen. Lees mee met ons Franse avontuur!

Airco in de auto hadden we niet
Als gezin kwamen we, toen de kinderen nog klein waren, jaarlijks in Frankrijk. In de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw kropen we via de Autoroute du Soleil naar het zuiden. Airco in de auto hadden we nog niet. We plakten met zuignappen zonwerende schermpjes op de ramen, hingen er handdoeken voor of draaiden de raampjes simpelweg naar beneden om onze haren te laten wapperen in de bloedhete wind. Het was hoogseizoen, warm en druk.

Nu zijn we niet meer afhankelijk van het vakantieseizoen. Dochter en ik gingen dit jaar in juni. We hoopten op een snelle reis naar onze eindbestemming, de Lot in het zuidwesten van Frankrijk, iets meer dan duizend kilometer van Son en Breugel, met een tussenstop op de helft.

We vertrokken op vrijdag en de halverwege-stop was Meung-sur-Loire, zo’n 150 kilometer onder Parijs. Je voelt hem vast al aankomen. Parijs ‘doen’ op vrijdag rond de spits? Niet doen! De ringweg, oftewel de Périphérique, kostte ons twee uur.

Wat een verademing is dan Meung-sur-Loire, een liefelijk middeleeuws stadje aan de rivier de Loire. Ben je op doorreis, maar heb je iets meer tijd dan wij hadden, vergeet dan niet de tuinen, de 37 watermolens en het Château de Meung-sur-Loire te bezoeken, een van de grootste en oudste kastelen van de regio.

De geschiedenis van het huis ging terug tot zijn overgrootouders

We aten ’s avonds een verrukkelijk maaltje van typisch Franse gerechtjes, vergezeld van drankjes als sirop de fraise en pastis, en een afsluitend koffietje. Het kostte ons nog geen veertig euro totaal. Het kan dus nog.

We waren graag een dag langer gebleven, maar we moesten verder de volgende ochtend, want ons gehuurde huis in Cazals wachtte met smart op ons en het zwembad lokte. Het was half juni en de temperatuur liep behoorlijk op.

Vanaf de poort zagen we ze al staan: Philippe Blanco en zijn vrouw, de eigenaren van het, naar later bleek, fantastische huis. Alles ademde Frankrijk aan dit voorheen vervallen gebouw met schuur. De muren van de historische boerderij waren meer dan dertig centimeter dik. Het betekende koelte binnen!
We kwamen terecht in een museum: oude foto’s en schilderijen, koperen snuisterijen en oude gebruiksvoorwerpen. Al snel liet Philippe, een eind-zestiger, met getekend gezicht en grijze snor, het fotoboek zien van de verbouwing. Hij glom van trots. De geschiedenis van het huis ging terug tot zijn overgrootouders.

Goed opgevoede haan
Wat voelde dit huis snel aan als een thuis! De goed opgevoede haan van de buren liet ons tot negen uur uitslapen. De kippen liepen toktok-keuvelend rond en de hond blafte zijn aandoenlijke schorre blaf. In de ochtend buiten ontbijten, relaxen bij of in het zwembad, wandelen door de tuin met boomgaard. Wat kun je je nog meer wensen?

Maar… natuurlijk trokken we er ook op uit, want de omgeving bleek mooier dan mooi. Verwacht geen hoge bergen of puntige rotspartijen, daarvoor moet je naar het buur-departement, de Dordogne. De Lot is authentiek Frankrijk op zijn best en nog niet overspoeld door massatoerisme.
Het landschap is vol contrasten: heuvelachtig met kalkplateaus, diepe rivierkloven en glooiende wijngaarden. De rivier de Lot zelf ontspringt in het naburige hooggebergte van de Lozère.

Wijn uit de Cahors-regio
En die wijngaarden? Die verwacht je misschien niet in dit departement, maar onderschat de kwaliteit van de wijn uit de Cahors-regio vooral niet. Een krachtige, volle rode wijn die zijn kwaliteit haalt uit druiven die goed gedijen door de ligging van de wijngaarden aan de oevers van de Lot.

Al snel bleek ons weekje Lot veel te kort. We hebben helaas niet de beroemde grot Gouffre de Padirac bezocht, waar je een boottocht kunt maken door een spectaculaire onderaardse wereld.

Wel slenterden we over de zondagochtendmarkt in het middeleeuwse dorpje Cazals, een markt met lokale en streekproducten. Olijven en tapenades (wel twintig verschillende soorten lagen er uitgestald), kazen, foie gras, honing, fruit en alles verser dan vers. We overleefden de 36 graden van die ochtend en vertrokken met zware tassen.

Het kasteel was groot, indrukwekkend en het uitzicht fenomenaal

Uiteraard gingen we ook naar het Kasteel van Bonaguil, een juweeltje van middeleeuwse architectuur, gelegen in het departement Lot-et-Garonne en sinds 1862 aangemerkt als historisch monument. Het is een van de mooiste burchten van Frankrijk, oorspronkelijk uit de 13e eeuw, en later, in de 15e en 16e eeuw uitgebreid en verbouwd. De geschiedenis was bijna tastbaar.
We waren er niet weg te slaan. Klimmen, afdalen, kruipdoor-sluipdoor, gang na gang, trap na trap. Het bleek een goede conditie- en knieëntest. Het kasteel was groot, indrukwekkend en het uitzicht fenomenaal.

Sarlat, een openluchtmuseum
“Mam, gaan we nog naar Sarlat?”, was de volgende dag de vraag van dochter. Na hersteld te zijn van het kasteelavontuur was het antwoord uiteraard ja.
Het was een uitstapje naar de Dordogne, het naast de Lot gelegen departement en een must see: Sarlat-la-Canéda is één groot openluchtmuseum. Je komt ogen tekort.
Sarlat wordt wereldwijd zelfs beschouwd als een van de mooiste steden van Europa. Je waant je in de middeleeuwen en de oorspronkelijke architectuur is opmerkelijk goed behouden gebleven. Ook staat Sarlat bekend als gastronomisch middelpunt van de regio door de zwarte Périgord-truffel, eend, foie gras en wilde paddenstoelen, met name de zogenaamde cèpes (eekhoorntjesbrood).

Kijk! Die maan!

“Kijk!”, roept dochter plotseling, op weg naar ‘ons huis’. “Die maan!” En zo eindigde in de late avond onze Sarlat-dag met een spectaculair fenomeen: een zwarte hemel vol sterren, een wassende maansikkel, met direct daarboven, goed zichtbaar, Venus. Het was ontroerend mooi, temeer omdat op de meeste plekken in Nederland de lichtvervuiling het zicht op een sterrenhemel onmogelijk maakt.Daar, rijdend over de landweggetjes, door het binnenland van de Lot, zonder lantarenpalen en zonder huizen, werd ons de adem benomen.

Onze vakantie kon niet meer stuk. We hadden alles uit ons weekje gehaald. Om 10 uur in de ochtend moesten we het huis verlaten. Philippe en zijn vrouw checkten of we hun huis met liefde hadden behandeld (en dat hádden we!) en zwaaiden ons uit tot we ze niet meer zagen. “Au revoir, à bientôt!” Dat we terugkomen is een ding dat zeker is…

Ingrid van der Aa