Column Luc: Aan zee

Het was een spontane opwelling, het weekend aan zee. Een vrije dag, die zich plots voordeed in ons beider agenda, al moest ik dat nog even regelen. Het gat in de agenda was snel gevonden, een bestemming kostte wat meer tijd en moeite. Naar zee, wist mijn schat. Maar waar? Enig zoeken leverde het antwoord: Voorne-Putten, net onder de rook van de Maasvlakte. De bestemming? Een vakantiepark, grenzend aan het natuurgebied de Voornse Duinen, met diverse wandelroutes op loopafstand.

Het is wel even kachelen, vanuit Oost-Brabant naar Zuid-Holland. De reis voerde eerst langs de parel van het zuiden, wat de nodige nostalgie opleverde, vooral toen ik het oude kantoor ontwaarde, waar ik ooit werkte. Vervolgens via Dordrecht, knooppunt Ridderkerk waar we linksaf sloegen, tot aan Schiedam, waar ik ook een tijd gewerkt heb. Een tijd waarin ik dagelijks de martelgang langs de altijd drukke A15/16 moest ondergaan. Dat was nog niet zo erg geweest, ware het niet dat de baan en ik niet bij elkaar pasten, dat maakte het pas echt een martelgang.

Het voelt voor mij een beetje alsof ik naar het buitenland ga, zodra ik de rivieren oversteek. Het landschap is anders, de lucht is anders, de mensen klinken anders. Polders, sloten en vooral veel water. Het duingebied langs de kust is nóg weer anders. Golvende duinen, sommige een tiental meters hoog, afgewisseld met open ruimtes met hoog gras en doornige struiken en dichtbegroeid bos. Het was een andere wereld, een wereld van strakblauwe luchten, met hier en daar een veegje wit. De blankgele duinen, met hier en daar plukjes helmgras, staken er prachtig tegen af. De kille wind herinnerde ons eraan dat de winter nog niet zo lang achter ons lag. Het deed me meer denken aan de kust van zuidwest Frankrijk dan de Zuid-Hollandse kust. Het gaf nog meer het idee in dat we in het buitenland waren, maar dan in eigen land.

Het was een heerlijk weekend aan zee, dat veel te snel voorbijging. Een weekend met zon, zee en iets te veel wind. Met prachtige vogels, de aalscholver, de scholekster en veel meeuwen. Voor we het wisten, waren we weer op weg naar huis. Ik had niet verwacht zo’n mooi pareltje te vinden in het zuiden van Holland, al komt het niet in de buurt van de parel van het zuiden. Mijn hart maakte wederom een sprongetje, zodra we het bord ‘Welkom in Brabant’ zagen.