Dyleen geeft openheid en informatie over haar gevecht tegen anorexia
Human Interest‘Hersteld zijn, dat is wat ik wil’
Son en Breugel - Op zondag 21 januari gaf Dyleen Maas, 22 jaar, een interview in de talkshow Kraak van Omroep Brabant. Ze vertelde over hoe 5,5 jaar geleden de eetstoornis anorexia haar in haar greep kreeg, en hoe zij hiertegen vocht, en dat dit gevecht nog niet gestreden is. Hoe ze dacht dat ze het niet zou halen, ondervoed en uitgedroogd bleek te zijn, en opname in ziekenhuis en kliniek nodig was. Ze vertelde ook hoe krachtig ze zich nu voelt en dat ze dit wil delen met lotgenoten, hun familieleden, of gewoon met mensen die er alles over willen weten. Dyleen deelt haar proces op haar Instagramaccount @fighting.dyleen. Ze schrijft mooi, kwetsbaar en krachtig tegelijk.
Redactie: Patricia van Baak
‘Het gaat niet goed, maar beter met me’
Een interview met Dyleen, met als doel aandacht te vragen voor haar Instagramaccount, vraagt veel van haar. Praten over haar proces roept onherroepelijk traumatische ervaringen op, met soms pijnlijke herbelevingen. Moeder Marjan zit naast haar en houdt haar dochter in de gaten, een dochter die aangeeft dit interview echt te willen; er is immers zoveel onbegrip en onwetendheid over het monster dat eetstoornis heet. Dyleen, zorgzaam als ze is, wil anderen helpen, en dat doet ze door zichzelf kwetsbaar op te stellen.
Hoe is het met je? “Niet goed, maar beter”, antwoordt Dyleen. “Ik heb de regie op mijn leven weer terug, ik sport weer, ga soms uit eten, en heb weer energie.” Op de vraag hoe ze als kind was, zegt Dyleen dat ze een vrolijk meisje was, maar in haar beleving ook onzeker en teruggetrokken. Moeder Marjan bevestigt dit beeld, en vult aan dat Dyleen heel lief en altijd al zorgzaam is geweest. Dyleen trok haar eigen plan, koos haar eigen weg. Zo’n 5,5 jaar geleden nam de onzekerheid enorm toe. De school vroeg veel aan prestaties. Dyleen had overgewicht en besloot te gaan lijnen; ze viel af en kreeg veel complimenten over haar uiterlijk. Haar ouders zagen echter dat het afvallen obsessieve vormen aannam. Zij bespraken dit met hun dochter, maar die ervaarde het afvallen als een persoonlijk succes, en bijna ongemerkt sloop de eetstoornis als een donker monster in haar brein en nam het over. Dyleen laat een kleine glimlach zien als ze zegt: “Ik ben gestopt met mezelf wegen, dat geeft zoveel meer rust.”
‘Ik voelde dat de eetstoornis bijna gewonnen had’
Alsof ze het móet vertellen neemt ze mij mee naar haar meest zwarte periode in haar proces van vechten tegen de eetstoornis die haar dood wilde hebben. “We waren in 2022 met vieren op vakantie in Italië, mijn ouders, mijn vriend Bram en ik. Leefde ik eerder op wat yoghurt en een kale wrap of pitabroodje, daar lukte eten en drinken helemaal niet meer. Bram en ik zijn naar huis gereden. Tegen 6.00 uur in de ochtend voelde ik dat ik het niet zou halen. Ik voelde dat de eetstoornis bijna gewonnen had en mijn leven nam. Ik had zo, zo hard gevochten tegen de eetstoornis, zo hard gewerkt. Het ging niet meer.
We hebben het ziekenhuis in Eindhoven gehaald en daar werd geconstateerd dat ik compleet uitgedroogd en ondervoed was. Ik kreeg ranja voor de glucose, en de verpleging kwam met een eetschema voor 6 eetmomentjes per dag. Ik moest, maar het lukte me écht niet, ik raakte in paniek. Toen kreeg ik een sonde. Daar heb ik me erg tegen verzet. Dit wilde ik niet. Niet omdat ik noodgedwongen calorieën binnenkreeg, maar het deed pijn, en ik had voortdurend het gevoel dat ik stikte. Het is een traumatische ervaring geworden. Ik mocht naar huis met pakjes Nutridrink als bijvoeding. Maanden leefde ik op yoghurt met muesli en Nutridrink. Uiteindelijk heb ik ingestemd met opname in een kliniek, anders zou ik het niet overleven. Ik heb gekozen voor een kliniek in Goes, daar voelde ik me het beste.”
Moeder Marjan knikt. Het was daar gemoedelijk en rustig. Zij konden daar op bezoek komen en Dyleen oefende in haar therapie voor verlofdagen. Van maart tot in juni 2023 heeft Dyleen in de kliniek gezeten: “Elke dag ben ik dankbaar weer thuis te zijn.” Op de vraag of ze ooit helemaal beter wordt, antwoordt Dyleen: “Als ik zover ben dat ik niet meer handel naar mijn gedachten, dan bén ik er.”
Op een schaal van 1 tot 10, waar bevind je je nu in dit proces? “6,5 tot 7”, zegt Dyleen. Moeder Marjan knikt; er zijn vele stappen gemaakt.
Liefde
Dyleen heeft 2 jaar geleden haar vriend Bram leren kennen. Hoe onderhoud je een relatie en de liefde als je tegelijkertijd zo in gevecht bent met jezelf? Dyleen voelt iets warms in haar gezicht als ze vertelt dat Bram altijd van haar is blijven houden. Hij is erg lief voor haar, maar tevens consequent tegen de eetstoornis: “We levelen, we zijn een gouden team.”
Dyleen is zichtbaar moe. Ze wil nogmaals benadrukken dat ze via haar Instagramaccount niet zozeer zélf aandacht wil, maar aandacht voor die machtige ziekte. “Alsjeblieft, stel vragen, zoek me op!” De allerlaatste vraag in dit interview is tevens een lastige voor Dyleen. Ben je trots op jezelf? Ze denkt lang na en zegt dan: “Ja, steeds meer.”
----------------------------------------------
Gedicht Dyleen Maas
Veel stappen gezet
grote sprongen gemaakt
Maar nog een weg voor mij
om af te leggen
te bewandelen
Soms hoopvol
soms zo uitzichtloos
Waar is het einde
waar is de opening
naar geluk
naar rust en kalmte
naar vrijheid
Zonder verdriet
zonder herbelevingen
zonder zoveel zorgen
Is dat punt al in zicht?
Of ben ik er nog lang niet?
Ongeduldig
dat is wat ik ben
Hersteld zijn
dat is wat ik wil
Maar ik kan niet nog
harder rennen
want ik heb al zo
hard gesprint
Even pas op de plaats
en vervolgens
verder blijven lopen.
