Volledig ingeburgerd, maar belachelijk krap behuisd

Son en Breugel - Hend en Hussein wonen al acht jaar in Son en Breugel. Ze komen oorspronkelijk uit Idlib, Syrië. Met hun drie jonge kinderen wonen ze in een huis dat twee kamertjes en een kleine zolder telt. Overdag eten, drinken en spelen ze in de woonkamer van nog geen zestien vierkante meter. ’s Nachts slapen ze met z’n allen in een slaapkamertje van dertien vierkante meter. Hieronder het verhaal van een voorbeeldig ingeburgerd gezin dat miserabel is ondergebracht in een eenpersoonswoning.

Gastredacteur: Arend Okken

Als ik binnenkom, nodigt Hussein me uit om op de bank aan een lage tafel te gaan zitten. Ali (3½) heeft het hoogste woord. Wij kennen elkaar van Boekjes & Babbels+ van Taalhuis Son en Breugel en we begroeten elkaar elke week met een ‘boks’. Nu ook. Omar (7) en Lujain (5½) houden zich aanvankelijk wat meer op de achtergrond.

Krachtige ambitie
Ik ontmoette Hend een jaar geleden bij Taalhuis. Ze had toen (en heeft nog steeds) de krachtige ambitie om zo goed mogelijk Nederlands te leren. In Aleppo studeerde ze Arabische Taal- en Letterkunde. Hend: “Ik kon mijn studie door de hopeloze omstandigheden in Syrië helaas niet afmaken.” 

Hussein studeerde drie jaar Maatschappelijke Dienstverlening aan de universiteit van Damascus. “Mensen uit Idlib werden gewantrouwd”, aldus Hussein, “want die waren natuurlijk allemaal anti-Assad. Ik keerde terug naar Idlib, maar daar was het toen ook oorlog. Aanhangers van Assad hadden de stad bezet. Alleen vluchten bood uitkomst. Via Turkije en Libië bereikte ik (barre boottocht) Italie.” Hend: “Pas na zeven maanden zagen we elkaar weer.”

Vast contract
Hussein werkt nu al tweeëneenhalf jaar als elektricien bij Homij in Eindhoven. Sinds kort heeft hij een vast contract. Hussein: “Ik werk vier dagen per week en ga één dag naar school (Koning Willem I College, BBL Elektrotechniek). Ook ga ik elke woensdagochtend naar Taalhuis voor het verbeteren van mijn grammatica en schrijven in het Nederlands. Dat doe ik voor mijn carrière en voor de toekomst van mijn gezin.”

Woon nie zie
Een gezin past in een eengezinswoning en niet in een eenpersoonswoning. Hussein probeerde de afgelopen zeven jaar op verschillende manieren en via diverse instanties een ander huis te vinden. Gemeente/CMD/LEV-groep maakten hem meermalen duidelijk niets te kunnen doen. “Het is jullie probleem.” Ook kwam het gezin steeds niet in aanmerking voor een urgentieverklaring. Hussein: “Een ander Syrisch gezin met drie kinderen kreeg die verklaring wel. Ik begrijp het verschil niet.” Ook bij de huisarts ving hij bot en Woonstichting ‘thuis gaf evenmin thuis. “Jullie zijn niet de enigen. Veel meer mensen hebben met dit probleem te maken.” Hussein probeerde ook zijn heil te vinden via Facebook (woningruil en particuliere koopmarkt). Zonder succes. Zelfs voor Wooniezie in Eindhoven bleek het allemaal niet zo ‘iezie’. Het eerste contact dateert van april 2016. Hussein bezoekt de website élke dag. Zonder enige (iezie) vooruitgang.

Kerstverhaal
Als ik het krappe huis verlaat, vraagt Omar (7): ‘Krijg ik nu een eigen kamer?” Teruglopend naar mijn eigen ruime huis bedenk ik: “Dat kerstverhaal, dat had toch ook iets met huisvesting te maken?”