Emeritus-pastor Bakermans “Als ik loop, kijk ik naar beneden.”

Son en Breugel - Pastor Bakermans, al jaren officieel met emeritaat, maar nog steeds actief in de geloofsgemeenschap, doet de deur open en neemt mij direct mee naar drie grote schilderijen gemaakt van steen, uitgehakt, bijgeslepen. “Uit Marokko”, vertelt Bakermans, “niet ‘steen’ noemen, hoor, want dit zijn mineralen.” De pastor is zeker 5 keer in Marokko geweest. Hij maakte een reis door de woestijn aldaar, om uit te komen bij dé plaats waar je moet zijn als het om stenen, fossielen en mineralen gaat: versteende zeerestanten in de woestijn, in miljoenen jaren in laagjes opgebouwd. Hij is twee keer in een fabriek geweest waar de mooiste dingen van de stenen en mineralen gemaakt worden. Het is commercieel, dat wel, maar zo mooi. 

Redacteur: Patricia van Baak

Pastor Bakermans loopt naar een andere kamer waar twee prachtig verlichte vitrinekasten staan, vol zorgvuldig uitgestalde stenen, steentjes, schelpen en schelpjes; een feest van kleuren, vormen en glinstering. “Nee, als klein jongetje raapte ik niet elke steen op die ik zag, maar met déze steen begon mijn interesse, passie, en verzameling”, aldus Bakermans. Hij laat een steen zien, opgeraapt in Marokko, zo’n 40 jaar geleden, gewoon omdat hij de steen zo prachtig vond, de vorm, grilligheid, kleur, gelaagdheid en glinstering. En na deze eerste steen volgden er vele meer. Op zijn missiereizen naar Libië, Tanzania, Egypte en Marokko kwam pastor Bakermans langs de weg veel kraampjes tegen waar de lokale bevolking stenen verkocht. Duizenden stenen heeft hij gezien, bekeken en gevoeld. Ja, hij heeft leren handelen en ‘afdingen’, maar altijd met respect voor de handelaar. Hij heeft ook stenen van dichterbij. Onlangs was pastor Bakermans in Tirol. Hij laat een mandje zien met daarin de geraapte stenen. Elke steen glinstert, de een is ruw, de ander door de jaren heen glad geworden. “Als ik loop, kijk ik naar beneden.”

Fascinatie voor stenen
Hij weet van de meeste stenen waar hij ze vond, van wie hij ze kreeg en waarom. Pastor Bakermans vertelt vol passie over zijn fascinatie voor stenen, de werking van miljoenen jaren, de aardlagen. Hij raapte stenen in de Sinaïwoestijn (Egypte 2018 staat erop), en lavastenen uit de Egyptische Zwarte woestijn. Er is een robijn uit Tanzania: ‘19 juni 2001 als blijk van waardering voor de fijne discussieavonden’. Er zijn geslepen edelstenen en prachtige zandrozen uit de woestijn. Bakermans: “En vergeet niet de genezende krachten van stenen te benoemen.” Hoe gebruikte pastor Bakermans deze passie, kennis en kunde in zijn ontmoetingen met de vele mensen op zijn pad? Hij vertelt over die ene van vele keren dat hij mee naar Lourdes ging. Een van de parochianen ging met frisse tegenzin met haar moeder mee. “Ik heb er geen zin in”, vertrouwde ze pastor Bakermans toe. “Dan weet ik iets waar jij mij bij kunt helpen”, was zijn antwoord. En samen zochten zij in de rivier de Gave die door Lourdes stroomt 100 platte stenen. Deze stenen werden in een bad gewassen en daarna gedroogd. Samen schreven zij op elke steen één woord: geluk, gezondheid, sterkte, beterschap of vriendschap. Beiden hadden hier plezier in. In de bus op de terugweg mocht elke parochiaan (het waren er 50) een steen grabbelen, en iedereen pakte de steen die van toepassing was. Pastor Bakermans was voorbereid op het dilemma: houden of weggeven. En wederom mocht iedereen een steen grabbelen voor een belangrijke ander.
Twintig jaar later komt pastor Bakermans bij een parochiaan om deze te bedienen. Bij deze persoon lag die steen van toen…

En zo heeft elke steen buiten zijn eigen ontstaansverhaal een menselijk verhaal.
Niet alle stenen en schelpen zijn van een reis met pastor Bakermans zelf meegekomen. Zo’n 20 jaar geleden ontmoette de pastor een vrouw wier man ambassadeur was. Zij vergezelde haar man op diens reizen en verzamelde dan stenen en schelpen. Het was de tijd vóór de verboden, en zo bracht zij ook koraal mee. Maar uiteindelijk wist ze niet wat te doen met haar grote collectie. Nadat familie en bekenden stenen en/of schelpen hadden uitgezocht, belandde de rest van haar verzameling letterlijk op straat: zoek maar uit, en dat deed pastor Bakermans.

En dan is hij even stil. “Dit scenario wil ik niet voor mijn collectie”, zegt hij, “ik wil niet dat ze de markt op gaan. Ik zou graag iemand ontmoeten die oprecht belangstelling heeft voor mijn stenen, en die de collectie zou willen overnemen als ik er zelf niet meer ben. Voor iemand die er écht belangstelling voor heeft, is dit een schat.” Pastor Bakermans maakt graag tijd voor een goed gesprek hierover. 

Lees ook

Einde van een dankbare reis.