Raymond Bonnier maakt de overstap

Son en Breugel - Van ziekenhuiszorg naar uitvaartzorg, dat lijkt misschien een grote stap, maar voor Raymond Bonnier voelt het als een natuurlijk verloop van zijn carrière.

Redactie: Eva Wiselius 

In een eerder interview in deze krant vertelde Raymond al over zijn werkzaamheden in de uitvaartzorg, toen nog naast zijn dagelijkse werkzaamheden in het ziekenhuis. Per 1 juni is het officieel: hij heeft afscheid genomen van zijn ‘veilige’ baan en kan zich nu volledig richten op zijn nieuwe carrière als uitvaartbegeleider van Hommage Uitvaarten.

Het bedrijf werd ruim 7 jaar geleden opgestart door Stefani de Bie, die Raymond leerde kennen in de tijd dat zij beiden nog werkzaam waren in de ziekenhuiszorg. Stefani werkte onder andere op de afdeling Spoedeisende Hulp, waar ze regelmatig te maken kreeg met de zorg voor overleden patiënten en de opvang van hun naasten, waardoor zij uiteindelijk de overstap heeft gemaakt naar het begeleiden van families die met verlies te maken hebben.

Via Stefani maakte Raymond kennis met dit vak en ook hem sprak dit deel erg aan. Ook hij raakte via zijn werk, maar ook privé, in contact met mensen die ernstig ziek of op leeftijd waren, families met vragen en zorgen die Raymond toen al benaderden voor steun en begeleiding in die intense periode.

“Ik ervaar het als een enorm pluspunt dat ik een achtergrond in de zorg heb. Daardoor weet ik wat een ziekbed betekent, wat er gebeurt als iemand in de palliatieve fase terechtkomt. Een heel waardevol gespreksonderwerp is het niet hebben over dagen toevoegen aan het leven, maar leven toevoegen aan de dagen. Het geeft mensen veel rust als iemand niet alleen begrip toont maar zich ook kan inleven in de situatie”, aldus Raymond.

Bij Hommage Uitvaarten gaan ze verder dan het organiseren van de uitvaart alleen: ”Wij vinden het juist fijn als we het werk wat breder kunnen trekken. Daarbij hoort een stukje begeleiding van de nabestaanden, maar ook voorbereidende gesprekken als degene om wie het gaat zelf zijn wensen kenbaar wil maken.” Zo vertelt Bonnier over een gesprek met een echtpaar van midden 90 die alvast ‘het een en ander’ geregeld willen hebben voor het geval het moment daar is, en wat een rust dat gaf voor beiden.

Hoe dat nu voelt, na 35 jaar in de zorg te hebben gewerkt, en dan de overstap te maken? Daarover vertelt Raymond het volgende: ”Het is natuurlijk een hele stap. Geen regelmatig leven meer, geen vast inkomen meer, maar ik krijg er zó veel voor terug: de waardering van de mensen, vaak al opgelucht wanneer de dood bespreekbaar gemaakt wordt, ‘laten we praten over de dood, want wie de dood ziet, ziet het leven’. In plaats van regelmaat is er nu de vrijheid om meer je eigen uren te kunnen indelen, tot op zekere hoogte natuurlijk, want als er gebeld wordt moet je er zijn.”

Wat Raymond zich wel afvroeg was hoe zijn carrière-switch ontvangen zou worden in het dorp. Veel dorpsgenoten kennen hem ‘met een andere pet op’, dus dat was wel even spannend. Maar de families voor wie hij tot nu toe de uitvaartbegeleiding heeft mogen verzorgen, waren zeer dankbaar, en zoals zijn vader hem vroeger leerde: “Verspil geen energie aan dingen waar je geen invloed op hebt”. Hij heeft zijn hart gevolgd en dat levert hem tot nu toe veel werkplezier, werkgeluk en dus levensgeluk op.

Volgens Raymond ligt er een uitdaging om Hommage Uitvaarten verder te laten groeien, en dit kan ook nu hij zich fulltime kan inzetten. Raymond en Stefani zijn wel beiden van mening dat de kwaliteit van hun zorgverlening met stip op 1 staat. Raymond: ”Je krijgt een opdracht en het moet in één keer goed. Dit is de laatste herinnering die je de nabestaanden kunt meegeven en je wil dat dat een mooie beleving wordt die ertoe doet. Met een onvergetelijk afscheid helpen we mensen op weg in hun rouwproces, dat is onze missie.”