Columniste Judith Curfs kijkt terug op zeven schrijfplezierige jaren

In april 2019 startte Judith met haar columns voor deze krant. En wat is er in die zeven jaar veel gebeurd in haar leven. Ook nu staat ze weer voor een nieuwe uitdaging. Ze had er graag over geschreven, maar een dag heeft maar vierentwintig uur en de columns passen daar straks helaas niet meer in. Ze neemt dus afscheid als columniste van haar lezerspubliek.

Redactie: Ingrid van der Aa

Judith Curfs (1973) is een bezige bij. Het lijkt alsof ze alles - en dat is veel - er een beetje bij doet. Maar niets is minder waar. Judith pakt datgene waar ze aan begint, of mee bezig is, voor de volle honderd procent aan, met enthousiasme én met een niet te evenaren energie. Ze speelt klarinet bij Pro Honore et Virtute en ze bespeelt als beiaardier het carillon in de Sonse Toren.
Je vraagt je af hoe ze het doet, als alleenstaande ouder binnen een gezin met vier zoons, een hond en twee katten en het runnen van een huishouden. Ze werkt, studeert en musiceert. En niets half, maar héél.

Van varkensspecialist naar verzorgende
Ze bewandelde een bijzonder leer- en studiepad. “Ik droomde na de middelbare school van een studie aan het conservatorium”, vertelt Judith, “maar ook van een loopbaan als verpleegkundige.” Ze studeerde uiteindelijk af aan de HAS in Den Bosch als varkensspecialist. Op zich niet zo vreemd, met een achtergrond als dochter van een varkensboer.

Het is een heerlijke chaos hier, het is net een studentenhuis

“Helaas belandde ik na het overlijden van mijn vader in 2015 in de ziektewet. Zijn dood viel samen met de scheiding van de vader van mijn zoons. Die ziektewet, dat voelde vreemd. Ik was en ben namelijk nooit ziek, werkte of studeerde altijd. Ik benutte die tijd met vrijwilligerswerk bij Zonhove en bij het Bijna Thuis Huis MadeLief in Son.”

Judith kwam voor de liefde in 1996 vanuit Zuid-Limburg naar Son en Breugel. Sinds 2016 woont ze met haar jongens en dieren in de Aziëlaan in De Gentiaan. “Het is een heerlijke chaos hier, het is net een studentenhuis”, laat ze tussendoor even glimlachend weten. “Vannacht gaan de jongens hier met een paar vrienden voetbal kijken (de WK-wedstrijd Nederland - Tunesië, red.) en er blijven er een paar slapen. Zelf moet ik om 6.00 uur opstaan voor mijn werk, dus voor mij deze keer geen voetbal.”

Het gesprek buigt al snel weer om richting zorg. “Ja, de zorg, wat een ontdekking”, vervolgt Judith haar verhaal. “Ik was getriggerd. Dat was wat ik wilde! Aangemoedigd door mijn kinderen startte ik met de studie voor verzorgende IG/MZ (Individuele Gezondheidszorg en Maatschappelijke Zorg, red.). Ik liep stage bij Vitalis Wissehaege in Eindhoven en rondde mijn studie af. Dit is wat ik wil, dacht ik en besloot dat ik verpleegkundige wilde worden.”

En toen brak corona uit. We kwamen allemaal thuis te zitten

Het betekende dat onze gedreven columniste weer in de boeken moest duiken. “Bij Avans in Den Bosch rondde ik de hbo-studie, waar vier jaar voor staat, in twee jaar af. En toen brak corona uit. We kwamen allemaal thuis te zitten. De jongens moesten thuis studeren en ik studeerde en werkte daarnaast bij Vitalis. Wat een bijzondere, maar ook schrijnende tijd was dat. Niet alleen op Zonhove, maar ook in verpleeghuizen, waar bewoners geen contact mochten hebben met familie. Ik werkte in die tijd wel 60 uur per week; er waren veel zieke collega’s. Thuis was het desondanks een gezellige boel. Ik studeerde in 2022 af.”

Masteropleiding en afscheid
Hier zal het verhaal wel stoppen, denk je dan. Maar nee, Judith Curfs gaat weer studeren. “Het is de masteropleiding Advanced Nursing Practice, die opleidt tot verpleegkundig specialist. Ik ga werken bij Huisartsenpraktijk Hofstra-van Hout in Heeze. Naast de huisartsenzorg in de praktijk werken we ook bij Kempenhaeghe, waar we zorg dragen voor mensen met een verstandelijke beperking en epilepsie.”

Werken, studeren en muziek maken, dat is dan inderdaad een combinatie waar niet veel meer bij kan. “Het is ook de reden dat ik afscheid neem als columniste bij de krant. Wel jammer, want ik weet zeker dat ik door mijn nieuwe werkkring weer veel te melden zou hebben. Maar je kunt nu eenmaal niet alles willen en je moet keuzes maken. Ik heb met heel veel plezier mijn Geluksprikkels geschreven, maar aan alles komt een einde. Waar geen einde aan komt is het uitdelen van geluksprikkels: een liefdevol gebaar, een luisterend oor, een grapje, een knuffel of muziek. Niet alleen binnen mijn werk, maar ook privé. Dat is delen van geluk en het geeft me veel voldoening.”