Column Judith: Gelukkig oud zijn
AlgemeenStel je voor dat je nog geen 70 jaar bent. Door multimorbiditeit ben je volledig bedlegerig en afhankelijk van zorg, die je liefdevol ontvangt van je partner en thuiszorg.
En stel je voor dat je partner je op een dag niet verzorgt en dat jouw thuiszorg niet naar binnen kan, omdat de deur niet geopend wordt. Stel je voor dat de politie de deur openbreekt en je man bewusteloos aantreft. Een ambulance brengt hem naar het ziekenhuis. Jij moet als crisis worden opgenomen in een verpleeghuis.
Dan zijn de kaarten van je leven niet goed geschud; dat mag duidelijk zijn.
Vanavond komt het bericht dat je man gesedeerd is en gaat overlijden. Het maakt je, begrijpelijkerwijs, onrustig en verdrietig dat jullie niet bij elkaar zijn.
Dat je iets rustgevends mag krijgen, staat buiten kijf. Maar eigenlijk is iedereen het erover eens dat hier meer nodig is.
Als ik de situatie bespreek met de dienstdoende verpleegkundig specialist neemt ze meteen contact op met de ambulancedienst in de hoop dat zij iets kunnen betekenen in deze schrijnende situatie.
Hoe zwaar je leven tot nu toe was en hoe zwaar het nog zal worden; vanavond waren de goden je goed gestemd: ook de ambulance vond dat een rit gerechtvaardigd was.
En dus verzamelde de verpleegkundige van de afdeling al je spullen en werd je later die avond naar het ziekenhuis gebracht voor de mogelijk kostbaarste minuten uit je leven en kon je nog één keer liefdevol zijn hand vasthouden.
De volgende dag overleed hij…
Dankzij de enorme inzet van een aantal zorgmedewerkers heeft ‘de kunst van gelukkig oud zijn’ die avond een gezicht gekregen.
