Column Judith: Moederdag

Son en Breugel - ‘Gefeliciteerd met Moederdag! Hopelijk heeft u een fijne dag en wordt u heerlijk verwend; dat heeft u zeker verdiend!’ Het allerleukste van werken op bijzondere dagen is het moment dat je een kamer binnenkomt en iemand iets fijns mag toewensen. Ze glimlacht en zegt dat ze eigenlijk vergeten was dat deze dag voor alle moeders is. 

Tijdens het zorgmoment kletsen we over haar familie. Ze vertelt over haar dochter en schoonzoon en even later komen ook haar zoon en schoondochter ter sprake. Ze is er overduidelijk heel trots op. Dan verandert ze de toon van het gesprek. ‘Mijn schoondochter… die heeft het zo moeilijk. Haar moeder is overleden. Ik heb haar als mijn eigen dochter in mijn hart gesloten. Misschien kun je je voorstellen hoe moeilijk ik het vind dat ik nu niet meer thuis woon. Nu kan ik niks speciaals meer voor ze organiseren.’ 

Het laatste deel van het verhaal komt met horten en stoten. Ze huilt. Ik sla mijn arm om haar heen en benoem dat ik haar een kanjer vind. Ze kijkt me ongelovig aan en vraagt me of ik dat echt meen. Ik bevestig mijn eerdere uitspraak. 

Op de afdeling zijn we dagelijks getuige van de liefdevolle betrokkenheid van haar kinderen. Ze zijn leuk samen, zij en haar gezin. Nogmaals zeg ik haar aan dat alles wat ze gaf, liefde, zorg en empathie, precies datgene is wat haar gezin haar nu geeft, op het moment dat ze het zo hard nodig heeft. 

Ze snikt nog een keer, fatsoeneert haar kapsel en is klaar om deze zonnige Moederdag met alle moois tot zich te nemen.