Column Judith: Terugkeren

Door de combinatie van vaatlijden en diabetes is onlangs zijn onderbeen geamputeerd. Tijdens de revalidatie heeft hij erg zijn best gedaan om te herstellen. Terugkeren naar huis, naar zijn vrouw, dat is zijn streven.

Helaas lijkt zijn herstel te stagneren, waardoor hij voorlopig nog niet kan terugkeren naar zijn vertrouwde omgeving. Hij wordt opgenomen op onze afdeling. Over zijn streven is hij heel duidelijk! Geen betutteling en zelf doen wat je zelf kunt; dat is zijn devies. 

Als ik hem op de dag van opname ontvang, blijkt hij veel last van zijn ribben en schouder te hebben. Hij kan nauwelijks uit bed.  In de dagen daarna wordt zijn pijn steeds erger. Ook heeft hij pijnlijke onderhuidse bulten. 

Onze arts overlegt met hem en zijn vrouw en een scan en foto in het ziekenhuis worden aangevraagd.
Zelf heeft hij er geen goed gevoel bij. Hij gaat dan ook met enige spanning richting ziekenhuis. Bij terugkomst kan hij niet veel meer uitbrengen dan: ‘Het is niet goed!’ In de dagen die volgen neemt zijn pijn aanzienlijk toe. Ook wordt hij verward.

Die ochtend heeft mijn collega een vreemd onderbuikgevoel en waarschuwt de arts. Na lichamelijk onderzoek bespreekt ze met hem dat hij niet meer beter gaat worden.

Zijn familie verzamelt zich liefdevol rond zijn bed. Als in de middag iedereen naar huis gaat om het slechte nieuws te laten bezinken, laat hij heel kalm en rustig het leven los, twee en een halve week na zijn opname.