De oorlog ontvlucht en een warm onthaal in ons dorp

Son en Breugel - In het pand aan de Torenstraat, door de gemeente beschikbaar gesteld, wonen sinds het voorjaar drie Oekraïense vrouwen met hun kinderen. Twee van hen, Olena Cherkas en Marianna Benediktova, waren bereid hun verhaal te vertellen over hun door de oorlog verscheurde gezinnen en hoe zij in Son en Breugel zijn opgevangen.

Redacteur: Jürgen Feuerriegel

Olena kwam samen met haar dochter vanuit Oost-Oekraïne afgelopen mei naar Nederland. Zij was administratief medewerker in een treinwagonfabriek waar ook haar man werkt; hij mocht het land niet verlaten. Haar zoon (19) moest ook blijven, maar hoeft pas met 20 jaar in het leger te gaan dienen. Afhankelijk van de wel of niet werkende stroomvoorzieningen en het internet heeft Olena contact met haar gezin.

Marianna en haar dochter komen oorspronkelijk uit Kiev. Zij had nooit gedacht dat de Russen Kiev zouden aanvallen. Haar moeder is later ook via Polen naar Amsterdam gevlucht, maar na vier maanden alsnog teruggegaan naar haar zieke man, die in Kiev was gebleven.

Spelende kinderen
Terwijl de dames hun verhaal vertellen in het Engels en in het Oekraïens, zitten we in de ruime woonkamer, omringd door spelende kinderen. Olena en Marianna zijn ontzettend blij met de opvang in het pand aan de Torenstraat en met de hulp van Stefan Jonkman van de gemeente en Miriam de Groot, Oekraïne-coördinator van de LEVgroep. Van begin af aan hebben zij hen geholpen met de huisvesting, het regelen van de financiën, de school voor de kinderen en het zoeken naar werk.

Aan tafel zitten ook Dick en Connie Onnink en Esra Ruina. Van begin af aan waren zij als vrijwilligers behulpzaam bij van alles en nog wat: fietsen regelen via familie en vrienden, fietslessen geven, reparaties in het pand, hen wegwijs maken in het dorp, en vooral mentale ondersteuning bieden bij het wennen aan een nieuw leven in een vreemd land met een vreemde taal. Maar dankzij de hulp van iedereen zijn de dames inmiddels redelijk gewend geraakt in Son en Breugel. De jongste kinderen gaan naar basisschool De Harlekijn en leren al een beetje Nederlands. De oudste zoon fietst dagelijks naar het Stedelijk College in Eindhoven.

Centen verdienen
Olena en Marianna wilden heel graag werken en hun eigen centen verdienen, ook om niet langer afhankelijk te zijn van de 60 euro die zij per persoon per week van de gemeente ontvingen om van te leven. Zij werken nu parttime bij horecaslagerij Van der Heijden op Ekkersrijt en willen graag de eigenaren Erik en Maaike van der Heijden bedanken omdat zij hun de kans hebben gegeven om aan de slag te gaan.

Op de vraag hoe zij het ervaart om hier te wonen, vertelt Olena: “Jullie land is heel erg groen, met veel bloemen, de mensen zijn aardig en er is geen corruptie. En er zijn veel sociale voorzieningen die wij thuis niet kennen. En dan de fiets, die zo belangrijk voor jullie is. Ik heb moeten leren fietsen en ben ook een keer gevallen, maar gelukkig goed geholpen in het ziekenhuis. Ik ben echt blij met de manier waarop wij hier zijn ontvangen. Wij zijn oprecht dankbaar voor de hulp van de vele mensen uit Son en Breugel, ook al kunnen we niet iedereen in dit interview noemen.”

Zorgen
Marianna maakt zich veel zorgen over de toekomst: “Wij willen graag terug naar huis, maar wij weten niet hoe de oorlog verder gaat en of wij terug kunnen gaan naar onze familie. Ik kan het nieuws niet altijd zien op de tv, want dan zie ik ‘s nachts de doden en de graven voor me en ben ik bang voor de bommen. Maar wij willen ook niet opgeven en zullen door blijven gaan om ons land weer terug te winnen. Met Kerstmis (wordt in Oekraïne pas op 7 januari gevierd volgens de Grieks-Orthodoxe kalender) zullen wij onze naasten heel erg missen en ik kan alleen maar hopen dat wij volgend jaar met Kerstmis weer thuis zijn.”