Column Judith: Urbi et Orbi

Omdat hij niet genoeg opknapte na een COVID-infectie, blijkt dat terugkeer naar huis niet meer mogelijk is. De zorg die hij dagelijks krijgt, lijkt hem goed te doen. 

Leek hij een paar maanden geleden nog wat afwezig en zeer kwetsbaar, inmiddels volgt hij het nieuws weer op de voet en staat hij weer stevig op zijn benen. 

Samen met zijn zoon maakte hij in het verleden mooie reizen in binnen- en buitenland. 

Nu zijn gezondheid weer wat stabieler is, maken vader en zoon opnieuw plannen om erop uit te trekken. Gelovig als hij is, kijkt hij elke zondagochtend de Heilig Mis op televisie. Daar hecht hij meer waarde aan dan aan het bijwonen van de gebedsdiensten in ons huis. 

Op Paaszondag haal ik hem op voor de gezamenlijke lunch in onze huiskamer. Hij kijkt me aan en vraagt of het mogelijk is om vandaag op zijn kamer te eten. De Paus spreekt over enkele minuten de Urbi et Orbi zegen uit en daar wil hij graag getuige van zijn. 

Aan zo’n verzoek gaan we natuurlijk niet voorbij. Wat later breng ik hem dan ook een vrolijk aangeklede paaslunch. 

Dankbaar kijkt hij me aan en zegt: ‘Tja, ik ben blij dat ik de zegen nog kan krijgen. Afgelopen week lag de Paus in het ziekenhuis. Hij is de jongste niet meer en dat maakt hem kwetsbaar.’

Ik kijk hem aan en moet een glimlach onderdrukken. Met zijn respectabele 96 jaar is hij nog heel erg goed bij de tijd, op de hoogte van de actualiteit en relativerend.