Column Luc: Dankbaar werk

Het lijkt me zwaar werk, in de horeca. Als ober of serveerster loop je de benen onder je kont vandaan, om hongerige, dorstige mensen van spijs en drank te voorzien. Vaak moeten de dames de grijpgrage handen van gasten zien te ontwijken, die honger hebben naar iets anders, iets dat niet op het menu staat. 

Het lijkt me ook zwaar om in de keuken te werken, boven hete vuren, roerend in pannetjes, de inhoud met een soepele polsbeweging omschuddend, die aanleg en oefening verraad. Om de inhoud van de pannetjes op kunstige wijze op een bord te draperen, als een torentje van genot dat de gasten uitnodigt tot genieten. 

Het lijkt me zwaar werk om in de zorg te werken. Bijvoorbeeld in een verzorgingshuis, waar mensen wonen die niet langer voor zichzelf kunnen zorgen. Om hen te wassen en te kleden, om kinnen en neuzen af te vegen van mensen die dat bij jou hadden kunnen doen, vroeger. Om dagelijks om te gaan met mensen die meer verleden dan toekomst hebben, die misschien niet meer weten wie of waar ze zijn. Om de toekomst die hen resteerd zo aangenaam en mooi mogelijk te maken.

Het lijkt me zwaar werk om de orde te moeten handhaven, om geconfronteerd te worden met de duistere kronkels in menselijke geesten. Om aan te moeten zien wat mensen elkaar aan kunnen doen, wat ook de reden moge zijn. Om verwijten en gescheld naar het hoofd geslingerd te krijgen, of nog erger. Om met geweld naar hun eigen persoon toe te maken te krijgen, alleen vanwege het uniform dat ze dragen, de pet die iedereen past, maar die niet iedereen respecteert.

Er zijn veel zware beroepen. Beroepen waar de beoefenaars zich met hart en ziel voor inzetten, beroepen waar de beloning niet in geld is uit te drukken. Beroepen die een roeping vergen, een buitengewoon talent of een groot empathisch vermogen. Beroepen die uitgeoefend worden door mensen die veel van zichzelf geven, die dat ook zouden doen als er geen salaris tegenover zou staan.

Als je het doet voor de glimlach op het gezicht, de blik van dankbaarheid en ontroering, de welgemeende handdruk of knuffel. Als je weet dat je goed werk verricht, waar je energie van krijgt, dan stap je ’s ochtends met plezier uit je bed, zelfs op een koude, natte dag.

Als je houdt van wat je doet, is geen werk zwaar. Dan doe je dankbaar werk.